Highlights of the last 2 months:

• Had a very good time with Leslie and Berthe again in Phuket. Their new house is even better than the old one:

- Met the first weekend with Richard Villhaber who was for business in Asia
- Watched a lot of world cup games and had many late nights out because of that.
- Did a lot of mountain biking tours together with Leslie and Jeroen
- Played a lot of football (on the playstation) with Leslie
- Met a few times with Egon who was on holiday in Thailand
- Enjoyed the company of some new friends of Leslie and Berthe

- Did one Thai Boxing lesson together with Berthe

• It was very nice to meet my parents in Bali and I stayed with them for 2 weeks in Sanur. In Sanur I didn't do much more than eating, drinking and watching live music with my parents. I also met a very nice family from The Hague (Aebe, Ruben, Adinda and their mother)

• I met with Raymond Schenkhuizen from Ede a few times who was also in Sanur

• After that I travelled with 2 people I met (Vivien and Nam Chun) to Kuta and Lovina in Bali and spent a few days together there

• I went cycling around Lovina a few times. I was really amazed by the enthousiasm and friendliness of all the people I encountered.

• Spent 3 days in Singapore. Went out on Saturday night and was lucky to be part of the independance celebrations on Monday

• Just moved to Koh Phangan in Thailand and met with Elias, who I met in India before

Details:

Het is alweer meer dan 2 maanden geleden sinds mijn laatste update en deze tijd is echt snel voorbij gevlogen. Een erg leuke tijd gehad bij Leslie en Berthe, waar we veel op stap zijn geweest in combinatie met veel wk-wedstrijden kijken. Heb nog wel gemengde gevoelens over het wk. Enerzijds teleurstelling omdat we niet het wk gewonnen hebben, maar anderzijds toch wel trots dat we toch zover gekomen zijn. Het is toch wel bijzonder om de wk-wedstrijden van Nederland in het buitenland te kijken en de volledige gekte in Nederland alleen via het internet en telefoongesprekken mee te krijgen.
Maar gelukkig hadden we een vaste stek gevonden waar veel Nederlanders kwamen. Dit was een hotel dat werd gerund door een Nederlandse familie waar we in die periode goed bevriend mee zijn geraakt. En met 1 van hun (Jeroen) hebben we nog vele fietstochten samen gemaakt. Wel prettig om te merken was dat onze condities een stuk beter waren dan een half jaar geleden. Alleen aan de conditie van Jeroen konden we niet tippen, maar die sport dan ook 6 keer in de week.
Daarnaast was het erg gezellig om Richard en Egon op Phuket te ontmoeten. Met hun hebben we nog een paar leuke avondjes gehad.

Nu ik 2 keer voor langere tijd op Phuket (bij Leslie en Berthe) ben geweest is het toch een beetje een 2e thuis geworden. We hebben zelfs nog even gefilosofeerd over het samen overnemen van een bar. Maar dat leek ons allebei toch niet echt heel gezond voor ons.

Na Phuket ben ik via Kuala Lumpur naar Bali gevlogen om mijn ouders te ontmoeten. Toch wel bijzonder om elkaar na bijna 5 maanden weer in levende lijve te zien. De 2 weken daar zijn dan ook weer erg snel voorbij gevlogen.
Ik merk nu dat ik weer verval in een en-toen-en-toen-verhaal, dus daar zal ik nu mee stoppen.

Ik wil nog wel het volgende met jullie delen. Het is een beetje een kritische noot, dus vast niet iedereen zal het met me eens zijn en ik weet ook zeker dat mijn verhaal bij lange na niet compleet is.

Het was voor mij voor het eerst in15 jaar dat ik weer terug was in Indonesië. Toen ik 21 was ben ik namelijk samen met Richard van Rooij en Raymond Rijnders een maand lang door Java, Bali en Lombok getrokken. En tot aan mijn wereldreis was dit zeker mijn meest indrukwekkende reiservaring. Vooral ook omdat Azië zo anders is dan Europa en je op je 21e ook nog niet zoveel van de wereld hebt gezien. Verblijvend op Bali in Sanur and Kuta merk je dat er niet veel meer over is van het echte Indonesië. Overal luxe hotels en resorts en bijna elk restaurant heeft wel een hele uitgebreide westerse kaart. Daarnaast moet je constant nee zeggen tegen iedereen die wat van je wil (was trouwens 15 jaar geleden in Kuta ook heel erg). Dit deed me toch een beetje realiseren dat het tegenwoordig niet zo heel veel meer uitmaakt waar je naartoe gaat als je naar een luxe badplaats gaat. Of dit nu in Thailand, Bali, Turkije, Maleisië of weet ik veel waar is. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat het mooi weer is, mooiere omgeving dan in NL, je kunt alles eten wat je wilt, ze hebben er McDonalds en Burger Kings, grote shopping centers, duizenden dezelfde kleine winkeltjes met dezelfde soort souvenirtjes, tripjes naar watervallen en op olifanten, overal mensen die geld aan je willen verdienen, mensen die zielige verhalen ophouden om geld af te troggelen, locale dansvoorstellingen speciaal voor touristen, mensen die na 1 ontmoeting meteen je beste vriend of vriendin (willen) zijn en zo zijn er vast nog wel meer zaken op te noemen.
Nu weet ik ook wel dat dit misschien erg zwart-wit is. Maar je merkt wel heel duidelijk dat met name massatourisme veel dingen kapotmaakt en ervoor zorgt dat de wereld steeds meer op elkaar gaat lijken. Al is het voor een vakantie van slechts 2 weken natuurlijk wel lekker als je dezelfde luxe hebt als thuis en kunt eten wat je thuis ook gewend ben. En ook ik vind dit wel prettig op z'n tijd. Maar het heeft niet echt veel meer te maken met de originele cultuur van een land.
Ondanks dat ik een hele leuke tijd met mijn ouders had gehad was ik dus wel een beetje teleurgesteld dat ik het echte Indonesië bijna niet had gezien. Eerst nog overwogen om naar Sumatra of Sulawesi te gaan. Maar uiteindelijk met een reisstel dat ik in Sanur had ontmoet naar Lovina gegaan. Daar was het gelukkig allemaal wat kleinschaliger (maar nog steeds wel veel mensen die tripjes willen verkopen) en gelukkig kon ik daar ook weer een goede mountainbike huren. Sommigen van jullie zullen vast wel moe worden van mijn fietsverhalen :-)
Dus ik zal niet in detail gaan over hoe ver, hoe vaak, hoe hoog en hoe hard. Wat ik voornamelijk bijzonder vond, was om buiten het touristencentrum een Bali te ontdekken dat mij deed herinneren aan Indonesïe 15 jaar geleden. Overal mensen die naar je lachen, kinderen die naar je zwaaien, jongens op brommers die een duim naar je opsteken. En daarnaast het gewone leven in volle gang: mensen aan het werk op het land, jongeren die wedstrijdje doen op hun brommers, kinderen die meefietsen, mensen die voor hun huis hangen en met elkaar zitten te praten, hele families die gezamenlijk gewassen aan het verwerken zijn en overal kinderen die aan het oefenen zijn voor de parades op de Indonesische onafhankelijksdag.
Het klinkt misschien stom, maar het deed me goed om te zien dat het uiteindelijk toch maar een klein deel van zo'n eiland is dat echt door het tourisme wordt geraakt. Wel heb ik van verschillende mensen tijdens het reizen begrepen dat we als tourist een belangrijke verantwoordelijk heid hebben. Eentje waar ik zelf ook niet altijd even goed in ben. Maar dat is om zo goed mogelijk te proberen om een scherpe en eerlijke prijs te betalen en niet te denken wat kan mij die ene Euro of meer nou schelen. Veel mensen verdienen in dat soort landen namelijk maar tussen de 1 en 3 Euro per dag. En het schijnt vaak te gebeuren dat mensen ervoor kiezen om niet meer op het land te werken, onderwijzer of zelfs dokter te zijn omdat je als taxichauffeur voor touristen, souvenirswinkel of zelfs als bedelaar veel meer kunt verdienen. Zo heb ik zelfs verhalen gehoord dat in India sommige taxichauffeurs in bepaalde gebieden geen lokale mensen meer willen vervoeren omdat ze liever wachten op die ene tourist per dag, die net zoveel betaald als 20 lokale mensen. Dit is natuurlijk erg pijnlijk voor de normale mensen die niet in de touristensector werken en het land draaiende proberen te houden.
Maar ik blijf het lastig vinden dat afdingen. Al scheelt het veel als je een beetje navraagt wat de gebruikelijke prijzen zijn voor bepaalde diensten. En ook op internet is hier vaak informatie over te vinden.

Ok nu even genoeg kritiek. Ik geniet nog steeds erg veel van het ontmoeten van nieuwe mensen en ontdekken van nieuwe plaatsen. Ik kan alleen soms moeilijk kiezen wat mijn nieuwe bestemming zal worden. Zoals het er nu uitziet blijf ik nog een paar weken op Koh Phangan en misschien nog Koh Tao. In deze periode hoop ik Tjeerd ook nog te ontmoeten en daarna als het goed is naar Laos of Cambodja, misschien nog Taiwan en zeker nog naar China. Dan wellicht een korte stop in Indonesië om Marchel, Vivian, Gijs en Diana te ontmoeten. En dan vervolgens naar Australië en Nieuw Zeeland.
Maar ik weet uit ervaring dat plannen zo weer gewijzigd zijn :-)

En wat me net nog even te binnen schiet is dat ik me even weer een klein jongetje voelde toen ik in Singapore (tijdens de onafhankelijksdag) verschillende straaljagers een show zag en vooral hoorde geven boven de wolkenkrabbers daar. Erg bijzonder!

De allerbeste groeten,
André