It looks like time is going faster and faster. It feels like yesterday that I arrived in Koh Phangan, but that is already 6 weeks ago. I am now starting to worry that the end is getting closer too fast. But luckily I still have almost 5 months to go :-)

Highlights of the last 6 weeks:

• Spend 5 weeks in Koh Phangan:

Met 8 people I had a nice contact with in India when I did different courses with them

Had a very nice stay for 4 weeks in a very comfortable bungalow with very nice owners
Went to several parties (including the full moon party, half moon etc.)
Did a one month yoga course at Agama yoga
Met a lot of new and interesting people
Did a lot of cycling again
Enjoyed some very beautiful beaches

• Spent 3 days with Tjeerd and partly with Suzan (Tjeerd's travel partner) in Bangkok. Was very nice to see Tjeerd again and we had one crazy night out together on Saturday

• Spent 3 great nights out in Chiang Mai with Esther and Kate (from England) who I met in Koh Phangan. Unfortunately during the day we couldn't do much, as it was raining all the time

• Met with Suzan in Cambodia and spent 6 days together in Phnom Penh and Siem Reap

Went in Phnom Pehn to the killing fields and the notorious prison museum where a lot of people have been tortured. Very shocking
Went for 2 days around the temple complexes of Angkor Wat and many others. Very very impressive.
Also enjoyed the night life a lot in Phnom Penh and Siem Reap

• Spent the last days alone in Siem Reap, meeting some nice new people and just started doing some volunteering at a very nice and interesting organisation. Will stay here another week

Details:

Ja wat zal ik nu weer eens vertellen?
Een verhaal schrijven is voor mij net zoiets als sporten. Je weet dat het goed is om te doen, je wil het ook doen en je voelt altijd een lekkere opluchting als je het gedaan hebt
Maar het is altijd zo moeilijk om te beginnen. Tenminste voor mij dan

In plaats van (weer) uitgebreid te vertellen over mijn fiets en yoga-avonturen en de leuke mensen die ik allemaal heb ontmoet, is het misschien leuk om na zo'n lange tijd reizen eens te reflecteren op de volgende onderwerpen:

• Balans en golfbewegingen
• Home sweet home of toch niet?
• Luxeproblemen, keuzestress en toeval (of toch niet)

Balans en golfbewegingen daarin:

Wanneer ben je in lekker in balans? En wat is eigenlijk balans? In het kort gezegd is het denk ik een combinatie van leuke en/of nuttige dingen (kunnen) doen, met leuke mensen omgaan, je gezond voelen, nieuwe dingen ondernemen en daarvan leren en uiteindelijk een soort algemeen gevoel van geluk. En dan zal ik vast nog wel een aantal dingen vergeten.
Ik heb zelf gemerkt dat ik vrij makkelijk van verschillende uitersten in het leven kan genieten. Alleen na een tijdje begint het dan toch weer te kriebelen naar de andere richting.
Na bijvoorbeeld bijna 2 maanden in India heel gezond (geen sigaretten, geen alcohol, geen vlees, geen feestjes) geleefd te hebben, voelde ik me behoorlijk in balans. Alleen kriebelde het toch ook wel weer uit om gezellig op stap te gaan en weer eens een lekker sigaretje te roken, een biertje te drinken en een lekker stukje vlees te eten. Dat ik heb dan ook gedaan in de laatste maand dat ik India was. En terwijl ik dit deed wist ik dit te combineren met een stukje yoga, meditatie en sportieve activiteiten. Eigenlijk beviel dit best wel goed en zat ik heel lekker in mijn vel.
Vervolgens kwam ik in Thailand en was het wk voetbal, wat resulteerde in bijna elke dag stappen met veel roken en drinken en weinig yoga en meditatie. Maar wel met een fijn gevoel dat Nederland steeds verder kwam in het wk.
Hier heb ik ook erg van genoten, maar ik merkte toch op een gegeven moment dat dit weer iets te veel van het goede was. En ik voelde me duidelijk niet echt helemaal meer in balans.Had toch het gevoel dat ik weer iets nieuws moest ondernemen en weer eens wat aan yoga en meditatie moest doen.
Vervolgens met goede voornemens naar Indonesië gegaan en uiteindelijk weer heel veel op stap geweest geweest, wat resulteerde in het zelfde gevoel van onbalans.
Dit deed me onder andere ook besluiten om naar Koh Phangan in Thailand te gaan en wat mensen te ontmoeten waar ik eerder in India op verschillende plekken een meditatiecursus en een yogacursus mee had gedaan. Echter de eerste week bestond alleen maar uit feestjes en een ongezonde leefstijl. Totdat ik na een week begon met een yogacursus van een maand. Het was eigenlijk niet mijn bedoeling om de volledige cursus te doen, omdat ik nog verschillende andere plannen had (verder reizen en een duikcursus). Maar op de één of andere manier beviel deze cursus mij erg goed en heb ik tot mijn verbazing uiteindelijk van de 24 lesdagen er 18 aanwezig kunnen zijn. De dagen die ik gemist heb, kwamen door de full moon party, 2 half moon party's, een visumrun en mijn bezoek aan Bangkok. Ik denk ook dat dit de soort van balans was waar ik naar op zoek was. Enerzijds de relatieve rust van een heel mooi eiland, een intensieve yogacursus, hele leuke en interessante mensen en anderzijnds de mogelijkheid om af en toe is een leuk feestje mee te maken.

Na Koh Phangan vervolgens weer veel op stap geweest in Bangkok, Chiang Mai, Phnom Penh en Siem Reap. En de afgelopen dagen weer een beetje hetzelfde gevoel. Weer zin om wat gezonder te leven en wat nuttige dingen te doen in plaats van alleen maar te relaxen en op stap te gaan.
Achteraf wel grappig om te bemerken hoe mijn levenstijl zo op en neer gaat en ik van beide kan genieten. Nu alleen nog de juiste balans daarin zien te vinden voor langere tijd. En met balans bedoel ik dan enerzijds een stukje entertainment en anderzijds een stukje ontwikkeling en avontuur in combinatie met een redelijk gezonde leefstijl. We zullen zien. Ik hoop ook dat ik mijn gevoel een beetje goed heb kunnen verwoorden.

Home sweet home of toch niet?

Home sweet home is natuurlijk in Nederland bij mijn vrienden en familie. Maar ik moet zeggen dat het me opvalt, hoe makkelijk ik me over het algemeen ergens thuis voel en hoe moeilijk het meestal weer is om ergens weer weg te gaan. Dit heb ik nu al meerdere malen meegemaakt: oa. in Phuket, in Kota Kinabalu, in Rishikesh, in Malethi, in Bhagsu, in Bali, in Koh Phangan en nu Siem Reap.
Weinig last van heimwee ook tot nu toe. Al heb ik gelukkig regelmatig contact met familie en vrienden via Skype, email, telefoon en SMS. En gelukkig ben ik een aantal van hen inmiddels ergens tegengekomen.
Dus zo creëer je overal een beetje home sweet home. Het is daarom ook moelijk voor te stellen hoe reizen 15 jaar geleden was. Toen was er nog geen email, geen Skype, geen mobiele telefoons en hele dure krakerige telefoons met veel vertraging. En de kans dat je vrienden en familie op verschillende plekken kon tegenkomen was volgens mij ook niet al te groot.
Ongetwijfeld dat je dan toch sneller last krijgt van heimwee.
Maar ik mis jullie natuurlijk allemaal wel een beetje na zo'n lange tijd en ik kijk er naar uit om jullie straks allemaal weer te zien

Luxeproblemen, keuzestress en toeval (of toch niet):

De meeste mensen denken natuurlijk dat het leven van een reiziger heel relaxed en zonder stress is. Maar dat is toch niet helemaal waar. Ook ik heb af en toe best last van stress en dan met name de stress van waar, wanneer en hoe ik ergens heen zal gaan.
Ik geef toe, het is een beetje een luxeprobleem, maar het is toch elke keer weer een heel proces om tot een keuze te komen. Er zijn namelijk zoveel landen en zoveel plekken waar je elke keer naartoe kunt gaan en je hebt natuurlijk maar beperkte tijd en middelen.
Zo kan ik me herinneren dat ik op Bali zat en bijna 2 weken lang bezig ben geweest om te bepalen wat mijn volgende bestemming zal zijn. Verder reizen in Indonesië, bijvoorbeeld naar Sulawesi, Sumatra of de Molukken. Naar Cambodja, Laos of China. Vervolgens ga je dan onderzoeken wat vluchten kosten op verschillende dagen, of er geen problemen zijn, wat het juiste klimaat is en wat vervolgens de beste plek is om naar toe te gaan. Het grappige is dat ik dan ook altijd mijn gevoel probeer te laten meespelen. En bij al deze keuzes kon ik niet echt een 100% gevoel krijgen. Totdat ik opeens moest denken dat ik nog nooit op Koh Phangan was geweest en dat het misschien wel leuk zou zijn om daar een aantal mensen op te zoeken die ik al eerder in India had ontmoet. Opeens had ik een 100% gevoel en was de beslissing zo genomen. Alleen nu nog de snelste en goedkoopste route hierbij uitzoeken. De meest praktische route liep via Singapore en dat kwam goed uit omdat ik daar nog nooit echt geweest was.
Een week later belandde ik vervolgens per toeval precies een dag voordat er een nieuwe yogacursus zou beginnen in het restaurant dat bij het yogacentrum hoort. Ik wist natuurlijk wel dat dit yogacentrum op Koh Phangan zat, omdat ik in India een cursus bij hun had gevolgd, maar ik had niet de moeite genomen om vantevoren op hun website te kijken waar en wanneer er cursussen waren. Op een dag was ik het eiland aan het verkennen op mijn brommer toen ik langs dit restaurant reed en uiteindelijk besloot ik pas na 500 meter verder gereden te zijn om om te keren en daar wat te gaan eten. Tot mijn verbazing zag ik vervolgens 2 meisjes die ik al kende vanuit India (maar weer anderen dan waar ik mee afgesproken had). Zij vertelden me ook dat er de volgende dag een yogacursus zou beginnen en dat dit een echte aanrader was. Diezelfde avond besloten om het een paar dagen te proberen. En uiteindelijk de hele cursus afgemaakt. Erg grappig hoe dingen soms onverwachts en 'toevallig' kunnen verlopen.

Hier in Siem Reap had ik de laatste dagen een beetje hetzelfde probleem. Of langer blijven in Cambodja en zo ja waarnaartoe of zo snel mogelijk naar China toe. Verschillende mogelijkheden onderzocht en bijna een vlucht naar China geboekt. Maar nog niet helemaal een 100% gevoel bij de verschillende mogelijkheden. Dus toch nog maar even in Siem Reap gebleven en 'gewacht' op het juiste gevoel. Het leek me namelijk ook wel interessant om rond te kijken voor vrijwilligerswerk, maar ik was nog niet iets interessants tegengekomen. Totdat ik een aantal dagen geleden aan het fietsen was en aan de praat raakt met een jongen die leraar was bij een liefdadigheidsinstelling die plattelandskinderen extra mogelijkheden biedt. Bij het scheiden van onze wegen gaf hij mij een visitekaartje en hoewel het me leuk leek om daar langs te gaan, had ik eigenlijk al besloten om in het weekend weg te gaan. Diezelfde avond kwam ik een aantal leuke mensen tegen en toch maar besloten om in het weekend samen op stap te gaan. Toen ik vervolgens op zoek ging naar het huren van een mountainbike op het internet, kwam ik ook een link tegen op hun website naar dezelfde liefdadigheidsinstelling. Toen meteen maar besloten om maandag bij hun langs te gaan en te kijken voor vrijwilligerswerk in de toekomst.
Na een spannende off road trip in een tuk-tuk naar een dorpje ergens buiten Siem Reap kreeg ik vervolgens een hele leuke rondleiding en toen we het hadden over toekomstige vrijwilligersmogelijkheden en mijn expertise, bleek het dat hij heel dringend behoefte had aan iemand die zijn boekhouding en rapportage kon verbeteren en wel zo snel mogelijk. Dit was wel bijzonder toevallig. Diezelfde avond mijn plannen heroverwogen en besloten om nog maar een week langer in Cambodja te blijven om dit vrijwilligerswerk te doen en na Cambodja eerst naar Indonesië te gaan om Marchel, Vivian, Gijs en Diana te ontmoeten en pas daarna naar China te gaan. De eerste 2 dagen vrijwilligerswerk bevallen erg goed, maar daarover meer in detail de volgende keer. Volgens mij heb ik namelijk al weer veels te veel geschreven :-)

En als laatste nog een bedankje voor Suzan. Met haar heb ik gezellig een week in Cambodja doorgebracht en zij heeft als grote hobby fotograferen. Als het goed is zullen jullie wel gemerkt hebben dat mijn foto's dit keer van een wat hogere kwaliteit zijn, aangezien zij met name de foto's van de tempels voor haar rekening heeft genomen.

De allerbeste groeten,
André