Highlights of the last weeks:

• Spend 5 days in Mcleod Ganji (near Dharamsala)
  Doing some Englisch conversation lessons with Tibettan refugees
  Visited the Tibettan parlement in exile
• Spend 11 days in Bhagsu (near Dharamsala)
  Did a raw food cooking workshop
  Did a one week tantra_yoga course
  Did 2 belly dancing lessons, which was really fun
  Did 2 Djembe lessons, which was really difficult for an impatient guy without a good feeling for rythem. But in the end I was able to play some simple rythems
  Almost every night there was a jam session party somewhere else.
• Spend one day in Amritsar to visit the golden temple and to fly to Kathmandu
• Spend one week in Nepal in Bhaktapur:
  Visited Jim (one of our teachers in Rishikesh) and his wife who live in Bhaktapur
  Visited Kathmandu for 1 day, but didn't really like it. Too crowded and too many people who want something from you
  Did 3 mountain bike tours in the Kathmandu valley
  Enjoyed the medieval feeling of Bhaktapur, especially if there was no electricity

Details:

Tot mijn verbazing (ik had namelijk een lichte angst dat ik India helemaal niets zou vinden) ben ik uiteindelijk tot het einde van mijn visum in India gebleven en om eerlijk te zijn had ik nog niet echt weggewild uit India. Vooral in Bhagsu heb ik het erg naar mijn zin gehad en als ik ooit terugga naar India, dan zou ik hier graag nog een aantal weken willen verblijven. Vooral de mix van interessante mensen, de link met Tibet en de Dalai Lama, verschillende soorten cursussen die je kan volgen, de vele feestjes en lage kosten maken dit een goede plek om langer te verblijven. De cursus tantra_yoga was ook erg bijzonder te doen. En hier heb ik ook een hoop leuke mensen ontmoet.

Na Bhagsu ben ik 1 dag in Amritsar geweest om de Golden Temple van de Sikhs te bezoeken en van daaruit verder te vliegen naar Kathmandu. Ik ben niet zo'n grote fan van tempels, maar van deze tempel en de totale omgeving was ik wel onder de indruk. En wat een extra dimensie gaf, was het feit dat ik 1 van de weinige toeristen was, waardoor ik mezelf ook een beetje een toeristische attractie voelde. Overal waar ik liep, zag en voelde ik zo'n 50 ogen die mij volgden. En waarvan sommigen in gebrekkig Engels een praatje met je proberen te maken.

Daarna in Nepal aangekomen en vanuit Kathmandu meteen doorgegaan naar Bhaktapur (wat zo'n 20 km verder ligt). Dit was me aangeraden door Jim, 1 van onze yoga leraren in Rishikesh, die daar woont.
Bhaktapur is echt een uniek stadje. Het is een soort levend middeleeuws museum met allemaal oude tempels en gebouwen die nog steeds in gebruik zijn. En vanaf een uur of zes 's avonds lijkt het alsof het hele stadje op straat rond hangt.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik rond 18.00 uur aankwam en dacht even een half uurtje in mijn bed te gaan liggen. Vervolgens werd ik om 22.00 uur wakker en was er geen stroom in de hele stad, waardoor het echt overal donker was. Helaas had ik nog niets gegeten en was ik inmiddels aardig hongerig geworden. Alleen waren er geen restaurants meer open en er leken ook geen winkels meer open. Gelukkig wilde iemand van het guesthouse met me mee om op zoek te gaan naar een klein winkeltje om iets te eten te kopen. Dit was wel een aparte ervaring. Met 1 zaklantaarn door een compleet donkere stad, die je niet kent, op zoek naar iets te eten. Uiteindelijk na 10 minuten hadden we een winkeltje gevonden en heb ik als avondeten een pak koekjes gegeten.
Zo zonder stroom 's avonds voelde het echt alsof je in de middeleeuwen was.
Ondanks de regelmatige stroomuitval was Bhaktapur wel een prettige stad om te verblijven. Het was erg gezellig om Jim weer te zien en omdat ik maar een week had in Nepal, had ik niet zo'n zin om verder te reizen in Nepal. Dus ik heb de echte Himalayas alleen vanuit het vliegtuig naar Dhaka kunnen bekijken. Dit was trouwens wel indrukwekkend.

Verder heb ik in mijn eentje 3 mountain bike tripjes ondernomen. Waarvan eentje echt heel zwaar was. Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om een soort van rondje te maken (zo'n 50 km). Maar waar ik me een beetje op verkeken had was de zwaarte van het parcours. Vooral 10 km klimmen van 1400 meter naar 2100 meter over zandpaden en rotspaden was erg zwaar. En daar kwam nog bij dat ik niet helemaal zeker was of ik in de juiste richting ging. Elke keer als ik de mensen vroeg of dit de weg was naar Nagarkot, zeiden ze ja. Maar in Azie weet je nooit zeker of ze dan ook echt ja bedoelen. Op een gegeven moment begon ik wel een beetje wanhopig te worden. Het werd al wat donkerder, ik zat helemaal alleen in het bos, de weg ging nog steeds omhoog en was heel slecht, en mijn benen wilden ook niet echt meer. En teruggaan was ook niet echt een optie want dat zou zeker 2 uur fietsen zijn. Gelukkig bedacht ik me opeens dat ik op mijn Iphone waarschijnlijk dmv. GPS kan zien waar ik ben. En dit was ook zo. Zo bleek dat ik zo'n 3 km verwijderd was van mijn doel. Echter 3 km klimmen als je eigenlijk niet meer kunt is toch wel heel zwaar. Maar na veel pijn en moeite heb ik Nagarkot (op zo'n 20 km van Bhaktapur) nog net voor het donker kunnen bereiken. Daar heb ik eerst lekker gegeten en gedronken om weer een beetje op krachten te komen. En toen was het de vraag: ga ik terug in het donker of blijf ik daar. Uiteindelijk besloten om toch maar in het donker terug te gaan, maar alleen omdat ik wist dat ik zo'n altijd handige (en nog nooit gebruikte) hoofdlamp bij me had en dat de weg alleen maar naar beneden ging. Al met al was het nog een heel avontuur zo in het donker. Maar ook wel heel bijzonder om te doen.
Nu weer gezellig bij Leslie en Berthe in Thailand (Phuket), terwijl Richard ook nog eens een weekend op bezoek is. De komende maand zal het vooral samen voetbal kijken en samen mountainbiken worden.

De beste wensen voor het WK en hopelijk dat we lang en veel kunnen genieten van Oranje.